Het tijdperk van het modernisme
Tussen de wereldtentoonstelling van 1888 en de jaren dertig beleefde het industriële Barcelona van de Restauratie zijn culturele zilveren tijdperk: het modernisme vulde de Eixample met organische gevels en betaalde een generatie architecten, schilders en musici.
De namen
Antoni Gaudí, Lluís Domènech i Montaner en Josep Puig i Cadafalch tekenden de meesterwerken: van de Sagrada Família tot het Palau de la Música en het hospitaal van Sant Pau, inmiddels allemaal werelderfgoed van UNESCO. Drie namen, drie handschriften, en toch één onmiskenbaar Barcelona.
De mecenas
Achter elk huis school een textielfortuin: de Güell, de Batlló, de Milà. De wedloop om het spectaculairste huis van de Passeig de Gràcia leverde de Illa de la Discòrdia op, precies zoals je die vandaag bezoekt.
De stad onder spanning
De Tragische Week van 1909 en de arbeidsconflicten herinneren eraan dat de glanzende stad samenging met onrustige fabriekswijken: Picasso schilderde een deel van zijn jeugd in precies die spanning, in café Els Quatre Gats. Die dubbelheid van glans en onrust bleef de hele periode terugkeren.